با خود مهربان باش تا بذر افشان محبت و مهربانی باشی.

قلبت را از نفرت خالی کن تا خوشبختی در ان لانه کند.

برای اینکه شاد باشی ابتدا یاد بگیر شادی افرین باشی.

به دیگران کمک کن  ان چه را می خواهند بدست اورند تا رضایت انها شادی واقعی را نثارت کند

اگر پند بزرگان را به جان و دل نیاموزی طبیعت با دو صد سختی به تو اخر بیاموزد

از خامی دیگ است که در جوش و خروش است

                          چون پخته شد و لذت دم یافت خموش است

آنکس که مرا درک می کند یک روز زادگاه مرا ترک می کند

دلا امشب سفر دارم .... چه سودائي به سر دارم

حكايتهاي پر شرر دارم .... چه بزمي با تو تا سحر دارم

به پرواز آسمان عشق.... چه خوش رنگين بال و پر دارم

به صحراي بيكران عشق....سفرهاي پر خطر دارم

نمي ترسم از فتنه طوفان....دلي چون درياي خزردارم

        به بي تابي قلب عاشق را....پيامي از شمس و قمر دارم

                دلا امشب سفر دارم ....چه سودائي به سر دارم

                                 حكايتهاي پر شرر دارم....چه بزمي با تو تا سحر دارم

                   من امشب با خداي خود مناجاتي دگر دارم

           نيايشها به درگاهش ازين شور و شرر دارم

ز لطف بيكران او تشكر ها كنم اما

    شكايتها به درگاهش ز سوداي بشر دارم

نمي ترسم از فتنه طوفان....دلي چون درياي خزردارم

به بي تابي قلب عاشق را....پيامي از شمس و قمر دارم

دلا امشب سفر دارم ....چه سودائي به سر دارم

حكايتهاي پر شرر دارم....چه بزمي با تو تا سحر دارم

من خودم نیستم دنباله من نگردیدمن...............

طلب عشق زِ هر بی و سر و پائی نکنیم.

چند روزی که من عاشق چشمان توام

                                       چند روزی است که من اسیر دستان توام

آن روز گره خورد نگاهم به نگاهت

                                       آتش به دل و جان من افتاد از آن چشم سیاهت

کاش می شد که بگوییم تو را دوست دارم

                                    کاش تو هم بازآیی که من از فاصله ها بیزارم

منو تنها گذاشت رفت                     

                              آرزومندانه دزدیده نگاهی کرد و رفت

می توان از گردش گیتی به آسانی گذشت

                              زندگی با گردش چشم سیاهی کرد و رفت

می توان با همتی یکجا دل از دنیا برید

                             می توان با ناله ای سودا به آهی کرد و رفت

می توان آزادگی از مردم افتاده جست

                             خویشتن را تکیه گاه بی پناهی کرد و رفت

می توان بود و به درد بی کسی ها خو گرفت

             کی توان هر ناکسی را تکیه گاهی کرد و رفت ؟

                                                               لرزید

به ابر گفتم عشق چیست ؟

                                                               بارید

به باد گفتم عشق چیست ؟

                                                               وزید

به پروانه گفتم عشق چیست ؟
                                                               نالید

به گل گفتم عشق چیست؟
                                                               پرپر شد

به انسان گفتم عشق چیست؟ 
                                                               اشک از چشمانش جاری شد و گفت :

دیوانگیست

داریوش میگه : یاور همیشه مومن تو برو سفر به صلامت برو که دوری تو برای من شده عادت

ولی این را بدان که هر کجای این دنیا باشم به یاد تو هستم 

                                                  سرائي كه بيارامي  لباسي كه بپوشي نيست

به روي سينه بنوشتم  كه مشكل مي پسندم من

                                                 به اصرار و استدعا به كاري كه بكوشي نيست

تو گفتي لا اقل يكبار گويم دوستت دارم

                            بدان عشقم نمي ايد و اشكال از خموشي نيست