سلام

سلامی به زیبائی بهار

سال نو مبارک

سال ۱۳۸۵مبارک

امیدوارم که صد سال بهترازاین

سالهاداشته باشید

نوروزمبارک

نمی دانم چه می خواهم خدايا

به دنبال چه می گردم شب و روز

چه می جويد نگاه خسته من

چرا افسرده است اين قلب پر سوز

زجمع آشنايان می گريزم

به کنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تيرگی ها

به بيمار دل خود می دهم گوش

گريزانم از اين مردم که با من

به ظاهر همدم و يکرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت

به دامانم دو صد پيرايه بستند

از اين مردم که تا شعرم شنيدند

به رويم چون گل خوشبو شکفتند

ولی آن دم که در خلوت نشستند

مرا ديوانه ای بد نام گفتند

دل من ای دل ديوانه من

که می سوزی از اين بيگانگی ها

مکن ديگر ز دست غير فرياد

خدا را    بس کن اين ديوانگی ها

تو پرنده ی مهاجری

  و من برگ درخت

             تو کوچ میکنی

                   و من سقوط

      پاییز برای تو حکم تبعید دارد

                    و برای من حکم اعدام

           افسوس که در دادگاه طبیعت

   کسی نیست که از بیگناهان دفاع کند

 گفتمش:بی تو چه باید کردن

                                        عکس رخساره ی ماهش را داد

 گفتمش:مونس شبهایم کو

                                        تاری از زلف سیاهش را داد

 وقت رفتن همه را میبوسید

                                       به من از دور نگاهش را داد

 یادگاری به همه داد و به من

                                       انتظار سر راهش را داد

  مدرستو میپوشیدی بعد میخوابیدی٬ تا صبح یه ذره بیشتر بخوابی..!!!

  میدونی دوست داشتن ِتو هم مثل یه خواب شیرین بود٬

    ولی تو زود بیدارم کردی! کاش من هم قبل از خواب..... 

غصه نخور مسافر اينجا ما هم غريبيم
از ديدن نور ماه يه عمره بي نصيبيم
فرقي نداره بي تو بهار مون با پاييز

نمي بيني كه شعرام همه شدن غم انگيز
غصه نخور مسافر اونجا هوا كه بد نيست
اينجا ولي آسمون باريدنم بلد نيست

غصه نخور مسافر فداي قلب تنگت
فداي برق ناز اون چشماي قشنگت
غصه نخور مسافر تلخه هواي دوري

من كه خودم مي دونم كه تو چقدر صبوري
غصه نخور مسافر بازم مي آي به زودي
ما رو بگو چه كرديم از وقتي تو نبودي

غصه نخور مسافر غصه اثر نداره
ز دل تو مي دونم هيچ كس خبر نداره
غصه نخور مسافر رفتيم تو ماه اسفند

بهار تو بر مي گردي چيزي نمنونده بخند
غصه نخور مسافر تولد دوباره
غصه نخور مسافر غصه نخور ستاره

غصه نخور مسافر غصه كار گلا نيس
سفر يه امتحانه به جون تو بلا نيس
غصه نخور مسافر تو خود آسموني

در آرزوي روزي كه بياي و بموني

وقتی که گریم میگیره

دلم میگه مبارکه

قدر اشکاتو بدون

هنوز چشات بی کلکه

 وقتی که گریم میگیره یه آسمون بارونیم

اما به کی بگم خدا           من تو دلم زندونیم

اگر دلت جای ديگريست بگو! من به تو اعتراضی نمی کنم...فقط می دانم که در اين

صورت دل من هرگز به بازار فروش نخواهد آمد.به درون سينه ام خواهد لغزيد و آنقدر در

آنجا خواهد ماند تا خداوند آن را همراه با روح و جسم من به سوی خويش بخواند...

آخر برای عشق های ما زندگی خيلی کوتاه است...در يک زندگی بيش از يک عشق واقعی نمی توان داشت

درشبان غم تنهايي خويش عابده ورده سخن گوي توام، من در اين تاريکي من در اين نيمه شب جان فرسا عابده ظلمت گيسوي توام، گيسوان تو پريشان ترازانديشه من گيسوان تو شب بي پايان جنگل اسراربود، کاش از چترمواج گيسوي تو همه عمر سفر مي کردم، شبداري ازمهتاب شبداري ازهرابر ابر خاکستري بي باران سخت دلگير است وسکوت تو پس پرده سرد کدورت دلگير تر است،سوي باز آمدنم سوي تو هم هست اما سردي سردِ کدورت درتوپاي جوينده راهم را بسته، واي باران،،، باران شيشه پنجره را باران شست از دل من اما چه کسي نقش تو را خواهد شست.

سالهاپرسیدم ازخودکیستم؟

از غربت مزار خودم گریه ام گرفت

از زخم ریشه دار خودم گریه ام گرفت

وقتی که پرده پرده دلم را نواختم

از ناله ی سه تار خودم گریه ام گرفت

پاییز می وزد و تو لبخند می زنی

اما من از بهار خودم گریه ام گرفت

همچون شهاب سوخته، آن سوی کهکشان

در حلقه ی مدار خودم گریه ام گرفت

یک تکه آفتاب برایم بیاورید!

از آسمان تار خودم گریه ام گرفت!

من پذیرفتم شکست خویش را

پندهای عقل دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل درد آشنا دیوانه است

می روم شاید فراموشت کنم

با فراموشی هم آغوشت کنم

می روم از رفتنم دل شاد باش

از عذاب دیدنم آزاد باش

گرچه تو تنها تر از من می روی

آرزو دارم تو هم عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را

تلخی این برخوردهای سرد را

مطمئن باش و برو  
ضربه ات کاری بود 
دل من سخت شکست 

وچه زشت، به من و سادگیم خندیدی 
به من و عشقی پاک 
که پر از یاد تو بود 

و به یک قلب یتیم که خیالم می گفت تا ابد مال توبود 
تو برو برو تاراحتترتکه های دل خودرا آرام سرهم بندزنم

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است

گر بدین سان زیست باید پست

   من چه بی شرم ام

   اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم

   بر بلند کاج خشک کوچه ی بن بست.

   گر بدین سان زیست باید پاک

  من چه نا پا کم اگر ننشانم از ایمان خود چون کوه

   یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک.

پرنده‌ای که زخميه، فکر پريدنش چيه

اسير پا بسته ديگه، رهايی خواستنش چيه

دلی که ديگه پير شده ، عاشقی رو ميخواد چيکار

دردی که درمون نداره، دارو و مرحمش چيه

وقتی که ديگه کسی نيست، به حرف آدم گوش بده

اين حنجره با خستگيش، فرياد کشيدنش چيه

قصه‌هايی که آخرش با تلخيا تموم ميشه

حالا برای ديگرون، دوباره گفتنش چيه

ميون اين شهر شلوغ، عشق و محبت گم شده

از اين همه آهن و دود، دوباره خواستنش چيه

برای هيچ کسی ديگه، اميد و آرزويی نيست

آدم نااميد آخه، زندگی کردنش چيه

من ازین پس به همه عشق جهان میخندم

به هوس بازی این بی خبران میخندم

هرکه آرد سخن از عشق به آن میخندم

خنده من از گریه غمگین تر است

کارم از گریه گذشته است به آن میخندم

   «  فریاد عشق  »  

دلـم  گرفـتـه  عـزيـزم دلـم می خـواد  داد  بزنم

بهـت  بگم  دوستت دارم اسمتــو  فـريـاد  بـزنم

بهـت   بگـم  ديـوونـتم  تا  جون  تـوی  تنم  باشه

اسـم  تـو  تـوی  قـلبمه تا كه اين  قـلب در تپشه

عزيز  من  تو  هم  بگــو  بهم  بگـو  دوستم  داری

نكنه  كه  تو  مثـل همــه رو  قــلب  من  پا بذاری

نه می دونم دوستم داری و اگـرنه رسـوا نـبودی

ميون  اين  شهر  غـريب عاشق  و  شيـدا نـبودی

اينو  بدون ای عشق من منم  تورو  دوستت دارم

اگه بخـوای جـون منـو به  خاطر  تو  جون می دم