عشق يعني  يك لغت در واژگان        عشق يعني  يك سرود بي دهان
 عشق يعني  معني آزادگي                             پرزدن تا آسمان استادگي
دوست دارد يار اين آشفتگي))            هر دمي از شوقه  او جاندادگي ))
عشق تنها رقعت تن تا سماست                       عشق تنها وصلت غم با بالست
عشق  تك پيمانه ي ساقي شدن                    عشق بودن تاعقبت رسوا شدن
عشق را چون بند باشد  در ميان                           خر دمي خرسند باشداز جهان
بندگي بايد كني اي زندگي          چون كه كس عاشق بشدبربنديي
عشق يعني انجمن .مردانگي            هر كسي در هر كجا جان دادگي
عشق تنها مهد اسرار وجود                                   ور  نيابي جز ازو حال سجود

افتخار دارم كه يكي  از بهترين سروده هايم  را برايتان  بنويسم 

چرا وقتی که آدم تنها میشه

غم و غصه اش قد یه دنیا میشه

میره یک گوشه ی پنهون میشینه

اونجا رو مثل یه زندون میبینه

غم تنهایی اسیرت میکنه

تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

غم تنهایی اسیرت میکنه

تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

وقتیکه تنها میشم اشک تو چشام پر میزنه

غم میاد یواش یواش خونه دل در میزنه

یاد اون شبها می افتم زیر مهتاب بهار

توی جنگل لب چشمه مینشستیم من و یار

مینشستیم من و یار

غم تنهایی اسیرت میکنه

تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

میگن این دنیا دیگه مثل قدیما نمیشه

دل این آدما زشت و دیگه زیبا نمیشه

اون بالا باد داره زاغ ابرا رو چوب میزنه

اشک این ابرا زیاده ولی دریا نمیشه

غم تنهایی اسیرت میکنه

تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

گلم

در خواب ناز بودم شبی   

                دیدم کسی در میزند

                          در را گشودم روی او

                                     دیدم غم است در میزند

   ای دوستان بی وفا

             از غم بیاموزید وفا.....

                       غم با همه بیگانگی

                                   هر شب به من سر میزند

می دونم قسمت چشمهای بارانی گریه ای بی صداست.

می دونم مادرم با نگاه خود می گفت زندگی اشتباست.

می دونم  یک نفر باز بهانه می گیرد در دلش جای پاست.

می دونم همسفر به فکر رفتن و دل در غم جاده هاست.

می دونم تو رو می سپارم به ایینه ها چون که او بی ریاست.

می دونم ما به جرم نکرده می سوزیم زندگی بی وفاست.

سلام به دوستای خوب..

دیشب داشتم به این فکر می کردم که سهم من از این دنیا و از زندگی چقدره.

این فکر که اصلا تا حالا سهم خودم رو از زندگی گرفتم یا نه داره منو دیوونه می کنه شاید خیلی وقتا و خیلی جاها شانس آوردم اما نمی دونم چرا همیشه اتفاقات بد خیلی بیشتر از اتفاقات خوبه..

آخه چرا دنیایی که ما داریم توش زندگی می کنیم باید پر از دروغ و نفاق و دورنگی باشه ؟

 تا حالا  به این موضوع فکر کردین که چرا ما قتی از خونمون بیرون میایم چرا باید در خونمون رو قفل کنیم؟

آخه چرا ما انسان ها انقدر نسبت به هم بی اعتماد شدیم؟

چرا انقدر راحت دل اطرافیان رو می شکنیم و بعد ،از اون خیلی راحت رد می شیم و انگار نه انگار گه یکی از کار ما ناراحت شده و دلش شکسته؟

چرا همیشه به خودمون اجازه می دیم که از دست دیگران ناراحت بشیم اما به دیگران چنین اجازه ای می دیم؟ چرا همیشه حق روبه خودمون میدیم؟

امروز مهم ترین روز زندگی ماست. چون می تونه برای ما مثل روزی باشه که در اون دوباره متولد شدیم. با این تفاوت که همه ما توی این تولد دوباره تجربه ای زیادی داریم و دیگه خام و نادان نیستیم.

موج به ساحل مي زند ولي صداي دلنواز دارد

ساحل آرام آرام مي سوزد ريز ريز مي شودولي از صداي زيباي امواج آرام مي گيرد

 ساحل آرميده ولي خواب خوش موج را مي بيند

موج بي پروا مي آيد ولي در کنار ساحل سرخم مي کند وغرور ش رارها کرده .

موج شرمنده به دريا باز مي گردد و عشق ساحل را براي هميشه در وجود خود نهان ميکند

شبی از شبها ،خواهم افتاد و خواهم مرد....

اما می خواهم هرچه بیشتر بروم...

تا هرچه دورتر بیفتم...

تا هرچه دیرتر بیفتم...

تا هرچه دوتر و دیرتر بمیرم...

نمی خواهم حتی یک گام یا یک لحظه پیش از آنکه

می توانسته ام بروم و بمانم..

افتاده باشم و جان داده باشم، همین!!