يادت هست اولين باركه به من گفتي دوستت دارم ..... سرم را پايين انداختموگفتم

نظر لطف شماست ...... سرم را بالا اوردي و گفتي نظر لطف من نيست نظردل من

است....... تكرار اون نگاه نافذ و اون جمله باعث شد دل من هم صاحب نظر بشه و

بهت بگم من هم دوست دارم مگه دوسم نداشتي مگه دوست نداشتم ........ پس

چرا حالا تنها غوش من ياد توست ..... يكي از ما دروغ ميگفت ..... من دوستت

نداشتم ..... من با ذره ذره وجودم تورا ميپرستيدم ....... من با ذره ذره وجودم عاشقت

بودم